فس فس های یک ذهن پنچر شده

بالاخره تمام شد. 119 دقیقه نفس گیر. 119 دقیقه سخت. همه خودمون رو برای ضربات پنالتی آماده کرده بودیم. همش به یاد تیم آلمان و دروازه بانش بودم.

چه می کنه این لمان.

این جمله ای بود که مرتب فردوسی پور می گفت. کاری به این نداریم که تعویض هوشمندانه لیپی نمایش قدرت بازیکنان ایتالیا چه تاثیری داشت. از زاویه دیگه که نگاه کردیم عادل فردوسی پور یار دوازدهم ایتالیا شده بود.

چه ضربه ای میزنه این بالاک.

همین باعث شده بود که بالاک تقریبا تو نیمه دوم وقت اضافه به یه هویج توی زمین تبدیل بشه.

الکس وارد زمین شده بود. ایتالیا یعنی یوونتوس. این هم جمله ای بود که مرتب پیش خودم تکرار می کردم. از این دروازه تا اون دروازه هنرنمایی بازیکنهای یوونتوس خیره کننده بود.

تقابل این دو روازه بان توی پنالتی کاملا دیدنیه.

عادل دمت گرم. با هر جمله ای که می گفتی جریان بازی کاملا عوض می شد. وقتی تو ایرانی اینجوریه چه برسه جالا که رفته تو استادیوم داری چشم میزنی.

بعد از 119 دقیقه بازی تازه شروع شده بود. انگار ایتالیا داشت تو این 119 دقیقه خودشو گرم می کرد. کرنر دل پیرو و ضربه تمام کننده گروسو. گل اول زده شد. دیگه مطمئن شده بودم که همه چیز برای آلمان تموم شده. بعد از اینکه انحصار فوتبال برای برزیل تموم شد، این دفعه نوبت آلمان بود که طعم تلخ شکست رو بچشه.

اما شکست با چه طعمی. پاس جیلاردینیو زندگی رو برای آلمانیها تموم کرد. یک پاس یک شوت و توپی که توی دروازه داشت فر میخورد. همه بهت زده شده بودن. ورزشگاه کپ کرده بود. خود توپ هم نمی دونست چه طوری وارد دروازه شده. دل پیرو باز هم قدرت ایتالیا و یوونتوس رو به نمایش گذاشت.

این گل تو دهنی ای بود برای اونایی که می گفتن: هرچی باشه این توتی از دل پیرو بهتر بازی می کنه. قابل توجه شما آقای مزدک میرزایی. رفتی تو قوطی؟ همون جا بمون جات خوبه.

لیپی بعد از بازی گفت: این تحقق یک رویاست.

آقای لیپی این تازه اول تحقق یک رویاست.

----

ایتالیا ایتالیا